04 Van down naar up op 2e Alpe-dag

De dag begon fris, maar zonnig met een fraai uitzicht vanuit het appartement. Een goede start, als ik niet slecht geslapen had en veel last van mijn been had. Ik begon dan ook nogal down, met het vooruitzicht dat ik waarschijnlijk mijn fietsgenoten kon uitzwaaien, die vandaag een proefrit op de Alpe d'Huez gingen maken vanaf de 7e bocht. Het idee stil te gaan zitten terwijl de anderen aan het fietsen zijn ging er maar moeilijk in. Dus ben ik maar gaan sporten in huis. Eerst veel rekken en strekken in de hoop de hamstring los te krijgen. Daarna mijn favoriete 30 min. fitnessband workout op Youtube meegedaan. En zowaar: mijn been kwam los! Er vanuit gaande dat ik waarschijnlijk toch een terugval zou krijgen als ik weer ga proberen te fietsen, bedacht ik me dat ik dan het beste vandaag kon gaan fietsen. Zo houd ik nog 2 dagen over om te herstellen, zodat ik donderdag alsnog een poging kan wagen. Dus gauw mijn fietskloffie aangetrokken en eerst een paar rondjes door het dorp gefietst. Dat ging best aardig en smaakte naar meer. Nog even getwijfeld om ook een stuk de Alpe d'Huez naar beneden te en weer naar boven, maar leek mij toch wel er stijl. Erik had de avond ervoor ook nog een alternatieve route gezien die vanuit het dorp de andere kant op gaat, en niet al te stijl is. Die ben ik gaan zoeken en vol goede moed begonnen. Een prachtige rit met wel een heel slecht wegdek. Maar het ging! Ik was supertrots op mijzelf, want ik heb me netjes ingehouden, rustig gefietst en op tijd omgekeerd toen de route echt stijl werd. Zelfs nog even rust gepakt op een bankje met prachtig uitzicht en ervan genoten. Echt waar, ik kan zo terugkomen in een volgend leven als boeddhistische monnik:) 

Na de rit geluncht in het appartement en rond 14.00 uur met onze teamleden afgesproken in het actiecentrum van AlpeduZes om onder andere de kaarsen te bestickeren die we voor of namens onze dierbaren en bekenden in een bocht op de Alpe laten plaatsen. Jammer genoeg moet je wel heel vroeg starten om het effect van al die brandende kaarsjes te kunnen zien donderdag, Omdat ik nu geen 6 keer ga proberen, ga ik waarschijnlijk ook niet zo vroeg starten, maar het blijft een mooie gedachte dat ze er staan. 

Daarna kwam voor mij een spannend moment: langs bij de medische post met vrijwilligers om een fysiotherapeut te raadplegen wat te doen met mijn been. Ik werd direct bij binnenkomst al gerustgesteld dat ik veel te goed liep en het dus onmogelijk een gescheurde spier kon zijn. De fysio gaf aan dat ik flinke uitstortingen en een beurse, soort van gekneusde spier heb. Hij vond me een behoorlijke bikkel met alles wat ik al gedaan had en nog van plan was:). Zijn advies was om toch zoveel mogelijk rust in te bouwen. Net als andere beurse plekken heeft het gewoon tijd nodig om te herstellen en hoe meer je het belast, hoe langer het herstel duurt. Waarna hij de voor mij magische woorden uitsprak "maar er kan niets kapot, je hebt er alleen wat meer last van". Wat een opluchting! Want dit betekent niets anders dan dat ik zelf de grenzen kan bepalen en alsnog kan proberen die Alpe te beklimmen. Daarna werd mijn hamstring ook nog eens heerlijk gemasseerd door een fysio-studente van de Han en liep er een blij mens die tent weer uit:)

Einde middag met Erik naar het dorp Le Bourg d'Oisans onderaan de berg gegaan voor boodschappen. Bleek een charmant dorpje dat compleet overladen was met Nederlanders. En hoe trots toen we op de terugweg in bocht 10 een levensgrote banner van Zorggroep Apeldoorn zagen hangen! 

We hadden in het appartement een raclette stel ontdekt en volgens Erik moet je dat echt eens geprobeerd hebben. Nu staat het idee van brood eten met gesmolten erover niet meteen bovenaan mijn wensenlijstje. Maar ik moet hem gelijk geven, het was echt lekker! 

Nu maar lekker gaan slapen in de hoop dat het morgen weer wat beter gaat en zelfs lukt om nog eens te fietsen....

Welterusten allemaal!