07b 2e keer boven!!!!

Na samen met ons fietsteam de 1e keer over de finishlijn gegaan te zijn, zijn we gaan koffiedrinken in ons appartement. Uiteraard met een zelf gebakken bananenbroodje:) Na een nog minstens 3 meer koppen koffie, begon het toch weer te kriebelen. Want als je ondanks een gekneusde hamstring de Alpe d'Huez opkomt met een racefiets, is er dus een kans dat het je ook een 2e keer gaat lukken...En daarbij zaten een paar van mijn grootste fans, mijn ouders, nog in Huez langs de kant te supporten. Dus rond 10.45 uur weer vertrokken voor de 2e afdaling.

Het was inmiddels gelukkig een stuk warmer en nog voor bocht 7 spotte ik tijdens de afdaling Jannie en Dick langs de kant en ging ik even flink in de remmen om gedag te zeggen.

Daarna door naar beneden en om 11:18 aan de volgende klim naar boven begonnen. Zoals verwacht viel dit aanzienlijk zwaarder dan de 1e keer. Vaker moeten stoppen en pauzeren en een paar wanhoopsmomentjes. Zo gaaf dat er zoveel saamhorigheid onder al die deelnemers en supporters is, dat ze je er gewoon doorheen slepen. En ik had een mooi vooruitzicht om na bocht 7 nogmaals te stoppen bij mijn supporters!

En toen op naar de finish. Ook hier weer zware momenten, maar de gedachte al over de helft te zijn trok mij erdoor. In bocht 3 begon het ook nog te regenen. Maar omdat je dan de top al ziet en toch al dood bent, maakt dat niet veel meer uit. De laatste meters gaan op adrenaline en het idee dat ik naast mijzelf meerdere mensen trots maak. En dan is daar de ontlading bij de finish!  Een grote schreeuw (ook wel van pijn) en tranen.

Niet te lang bij stilgestaan, want ik was koud, nat en moe. Maar wel voldaan! Ik heb dan de 6 x niet gehaald, maar een week geleden dacht ik nog helemaal niet meer te kunnen fietsen. Daarna dus gauw naar het appartement voor douchen en natuurlijk veel koffie!

Eenmaal opgewarmd weer terug naar de finish om Marjo en Margriet in te halen, die zo'n anderhalf uur na mij gestart waren voor de 2e keer. En die dus ook minstens de laatste helft helemaal in de regen hebben gefietst. Wat een bikkels! Toen ook zij snel vertrokken om een warme douche te zoeken, blijven wachten om ook de verkleumde wandelaars van ons team die voor een 2e keer zijn gegaan een warm onthaal te geven. Bij de laatste teamleden die boven kwamen, stonden we met de rest van het team hen op te wachten om nog 1x gezamenlijk over de finish te gaan. Kippenvel! Zo mooi al deze prestaties! Trots op ons team! Go roze flamingo's!

Daarna met z'n allen naar het groeps-appartement vertrokken voor een feestelijke toast met champagne en zoutjes. 's Avonds gingen een aantal collega's nog naar de bekendmaking van het opgehaalde eindbedrag, maar mijn been en de rest van mijn lijf wilden graag naar huis en vroeg naar bed...

Wel had ik nog 1 missie te gaan: De as van Steef, die ik een hangertje om mijn nek 2 x mee de berg op genomen had uitstrooien bij de officiële finish van de Tour de France op de Alpe d'Huez. Ik weet zeker dat hij trots op mij geweest zou zijn. Zoals we ooit eerder een reis samen naar de alpen hebben gemaakt, is dit de laatste die we samen deden. En voor een echte Tour liefhebber is er toch geen mooier eerbewijs...Rust zacht poepie X

Moe, voldaan en nu dan ook eindelijk zelf ook rust.